Troostkunst, glaskunst die troost na een overlijden

Troost kunst? Ik denk van wel. Zeker na mijn jongste ontmoeting.
Onlangs kwamen twee vriendinnen hun koesterbolletjes halen. Dit zijn door mij met de mond geblazen bolletjes met daarin as verwerkt. Ik noem het koesterbolletjes omdat ze hol zijn en je er met beide handen omheen kunt, zodat je je geliefde letterlijk even kunt koesteren.

De ene vriendin was doodongelukkig vanwege het overlijden van de hondjes van haar zus, die vorig jaar is overleden. De andere vriendin wilde graag twee fijne bolletjes voor haar schoonmoeder en ouders.

Beide vriendinnen kozen een tijdje terug in mijn atelier hun eigen kleuren terwijl ze vertelden over het karakter van hun geliefde hondjes en ouders/schoonmoeder. Ik noteerde alles en nam de as, de stukjes glas en mijn aantekeningen mee naar de hotshop. Bij elk bolletje dacht ik tijdens het maken aan degene voor wie het was bedoeld.

Vandaag kwamen de vriendinnen hun koesterbolletjes ophalen. Gespannen stonden ze voor de deur. Eenmaal aan tafel namen ze hun koesterbolletjes direct in de hand. Er kwam een glimlach van herkenning. De verhalen kwamen weer los. Zo fijn!

Opgetogen gingen ze naar hun auto, om de koesterbolletjes thuis op een mooie plek neer te zetten.

Een zwaai en nog een laatste groet met een grote lach.

Dat is de kracht van troostkunst.